काठमाडौं । फुटबलमा केही क्षण यस्ता हुन्छन्, जहाँ स्कोरबोर्डले पूरा कथा भन्न सक्दैन। खेल जितियो वा हारियो, कति गोल भयो वा भएन भन्ने तथ्यभन्दा माथि उठेर हेर्नुपर्ने क्षण आउँछन्। लियोनल मेस्सीका लागि पछिल्लो समय यस्तै कठिन समय हो।
आफ्ना पिता तथा लामो समयदेखि प्रतिनिधिको भूमिकामा रहेका जोर्ज मेस्सी (Jorge Messi) को निधनपछि मेस्सी पहिलोपटक सुरुआती खेलाडीका रूपमा मैदानमा उत्रिँदा त्यो केवल एउटा फुटबल खेल थिएन। त्यो उनका लागि व्यक्तिगत पीडा, सम्झना र जिम्मेवारीबीचको संघर्ष पनि थियो।
३९ वर्षको उमेरमा पनि विश्व फुटबलको सर्वोच्च स्तरमा खेलिरहेका मेस्सीले आफ्ना बुबाको निधनपछि फुटबलमा कसरी अगाडि बढ्ने भन्ने विषयमा आफू अनिश्चित रहेको भाव व्यक्त गरेका छन्। मैदानमा उनको परिचित जादु देखिए पनि मनभित्रको खालीपन कति गहिरो छ भन्ने कुरा बाहिरबाट अनुमान गर्न कठिन हुन्छ।
त्यसमाथि खेलको अन्तिम चरणमा भाग्यले पनि मेस्सीको साथ दिएन। एक आक्रमणका क्रममा उनको प्रहार पोस्टको दुवै भागमा ठोक्किएर गोललाइन पार गर्न सकेन। त्यसपछि उनले गरेको अर्को प्रयास अफसाइडका कारण गोल मानिएन। फुटबलमा कहिलेकाहीँ एक इन्चको दूरीले पनि खेलको कथा बदलिदिन्छ।
तर मेस्सीको यो अवस्था केवल गोल र परिणामबाट मूल्याङ्कन गर्ने समय होइन। आफ्नो जीवनको महत्वपूर्ण व्यक्तिलाई गुमाएर पनि मैदानमा फर्कनु आफैंमा ठूलो साहस हो। उनका लागि फुटबल केवल पेशा होइन, उनका बुबासँग जोडिएको जीवनको एउटा महत्वपूर्ण अध्याय पनि हो।
होर्खे मेस्सीले छोराको करियरमा व्यवस्थापक, सल्लाहकार र अभिभावकका रूपमा महत्वपूर्ण भूमिका निर्वाह गरेका थिए। मेस्सीको सफल यात्रामा उनको योगदानलाई अलग गरेर हेर्न सकिँदैन। त्यसैले अहिले मेस्सीले मैदानमा बल नियन्त्रण गर्दा त्यसमा केवल खेलाडीको कौशल मात्र होइन, एउटा छोराको सम्झना पनि मिसिएको हुन सक्छ।
मेस्सीले अब फुटबलमा कति समय बिताउँछन् भन्ने प्रश्नको उत्तर भविष्यले दिनेछ। तर एउटा कुरा स्पष्ट छ—महान खेलाडी पनि भावनाविहीन हुँदैनन्। विश्वभरका करोडौँ समर्थकले मेस्सीबाट गोल, ट्रफी र जादुई प्रदर्शनको अपेक्षा गर्छन्; तर यस्तो कठिन समयमा उनलाई सबैभन्दा आवश्यक कुरा अपेक्षा होइन, समझदारी र सम्मान हो।
मेस्सीका लागि अहिले हरेक खेल एउटा नयाँ परीक्षा हुन सक्छ। र यदि उनले आफ्नो पीडालाई शक्तिमा बदल्दै फेरि मैदानमा मुस्कानसहित उभिन सके भने, त्यो उनको करियरको अर्को ठूलो उपलब्धि हुनेछ—कुनै ट्रफीभन्दा पनि मानवीय रूपमा ठूलो।
निष्कर्ष:
फुटबलले मेस्सीलाई संसारकै महान खेलाडी बनायो, तर अहिले जीवनले उनलाई एउटा छोरा बनाएको छ—बुबाको सम्झनामा भावुक छोरा। त्यसैले अहिले मेस्सीको मूल्याङ्कन गोलबाट होइन, उनले पीडाबीच मैदानमा फर्कने साहसबाट गरिनुपर्छ।
जियोडिस पार्कमा नासभिलको दबदबा
खेलको पहिलो हाफमा इन्टर मियामीले बराबरीमा फर्कने प्रयास गरेको थियो। टेलास्को सेगोभियाले मध्यन्तरअघि गोल गर्दै खेल बराबरीमा ल्याए। तर दोस्रो हाफमा नासभिल एससीले खेलमाथि पूर्ण नियन्त्रण जमायो।
नासभिलका स्टार हानी मुख्तारले दुई गोल गर्दै आफ्नो उत्कृष्टता पुनः प्रमाणित गरे। त्यसपछि साम सुरिजले आकर्षक ब्याक–हिल फिनिसमार्फत नासभिलको अग्रता अझ फराकिलो बनाए। मियामीको रक्षापंक्ति लगातार दबाबमा कमजोर देखियो।
नासभिलको तेस्रो गोलको निर्माणका क्रममा भएको विवादमा मेस्सीले गरेको विरोधका कारण उनले पहेंलो कार्ड समेत पाए। मैदानमा देखिएको उनको निराशाले खेलको तनाव कति बढेको थियो भन्ने स्पष्ट पार्यो।
तर नासभिल यत्तिमै रोकिएन। इन्जुरी टाइममा मियामीका गोलरक्षक रोको रियोस नोभोबाट हास्यास्पद गल्ती भयो। आफ्नै क्षेत्रभन्दा बाहिर बल नियन्त्रण गर्ने क्रममा उनी चिप्लिए। श्वाकेको लामो बल सिधै मुख्तारसम्म पुग्यो र उनले खाली पोस्टतर्फ बल लग्दै नासभिलको अर्को गोल पूरा गरे।
What if you could work from Anywhere?
Explore More with something that can change your Life!
